بیارای دل را به بگماز چند

دُورِ باطل

هرچه می­گریزم

                 باز این دور باطل

                                     به تو می­رساندم

و می­چکاندم به همان قاب

                           که تنهایی­ات را به آن

                                                      کج آویختی.

سرگیجه­ی دایره­های مرگ

حباب­های این رؤیایِ محال

                                که شیشه­یِ عینکت را مرموز می­کند

دودِ آغشته به رنگِ کبود

و چشمی که پشت این مدوّرِ مینایی

                                           گل می­دهد.

رهایم نمی­کند این تصویرِ یأس­آور

گردن­آویزِ تقدیرم شده

چنگ انداخته بر هستی­ام

و بُهتی بی­هوا

                 که مثل جغدی گیج

                                      به لحظه لحظه­ی زندگی­ام خیره مانده.

می­بینی؟

آرامش این حباب­هایِ بالارونده

                                  چه شیوا

                                            سقوط آزاد را معنی می­کند!

«م. حجت»

4/اسفند/91

01:37بامداد