بازآیی (شاید restart)

خدا خیرت دهد بلاگفا!

همه را در به در کردی، مرد!

یک شعر خط خطی

این شعر خط خــــطی، همه تقدیم دامنت         این واژه‌های به صف، تسلیم دامنت

این وصــــــــله‌های بریده از زلف آفتاب          یکجا نشسته برای ترمــــیم دامنت

هِی اســـــــــتعاره از دل تاریــخ واژه ها         می سرقتم ز بهر ترســـــیم دامنت

آن جامه های قـــــــشنگی که پوشـند خلق        چین خورده اند برای تعظیم دامنت

در کـــــنج خنده ات که مرا طرد می کنی        جـمع اند عده ای سر تحریم دامنت

گه خنده گه سکوت و هِی شعر خط خطی        ســهم من است این از تقسیم دامنت

«حجت ممبینی»

8 آبان 93

تقلا

تقلای واژگان برای تنازع در کلام

کلامی از جنس تجسّمی محال

و صاعقه‌ای 

              که بر گرده‌ی اسفند

خطی ماندگار

                از بارش گیسوانت یادگار نهاد

و تبسم هاشور خورده با غروری که

غرورش را از طنین ضرب در نهایت 

                                       فاتحی بزرگ 

                                                      به ارث برده

تقلّای واژگان برای تنازع در کلام

یادآورِ 

     دست و پا زدن‌های من برای بودن در کنار توست...

                                                                   بامداد سه‌شنبه 91/12/08

«ندیدی؟»

در یورشِ غم، عاصیِ شبگرد؛ ندیدی؟

اندوهِ پر از بغض و شبی سرد؛ ندیدی؟

در حاشیه ی تابشِ خورشـــیدِ نگاهت

یک مرد و کمی صبحِ پر از درد؛ ندیدی؟

م. حجت

اردی بهشت 92

هفتکل

فرداهایِ بی­سبب

«فرداهایِ بی­سبب»

خوب­تر که بنگری

در این کشاکشِ به­ظاهر برابر

آن­چه کوچک و کوچک­تر می­شود

                               غرورِ از دست­رفته­ی نیاکانم است

که سینه به سینه به پشتِ من چسبیده و

                                           رهایم نمی­کند

چه کنم تو را

                  ای همیشه معلقِ در اوهام

آونگ­شده در لحظه­لحظه­ی بی­خودی­هام

از آن هنگام که تابیدن گرفتی

این غرور هِی آب می­رود

آب می­رود و

              من و جوانی­ام به دنبالش

                                      سربه­هوا پرسه می­زنیم

می­دانم

       نفرینِ تاریخ را تا پسین­گاهِ پیری­ام

                                              بر دوش خواهم کشید

این را نیز می­دانم:

بی تو

    فرداهایی بی­سبب

                    و یک عمر چشم­به­راهی

                                               می­ماند رویِ دستانم

همچون مادری که

                  روز دیدارِ فرزندِ جوانمرگش را

                                       با دانه­های تسبیحی رنگ­پریده

م. حجت

فروردین 91

لالی

                                                                 به شماره نشسته.

 

«گوشی»

«گوشی»

هوا گرم بود

و تنها

       سایه­ی کُناری که محتمل جن بود

                                              پناه­مان می­داد.

فقط من و تو بودیم

                      و خورشید

                            و هر از گاه نسیمی لَنگ

                                                     که موهای تو

                                                                و خاطراتِ نداشته­ی مرا

                                                                                          می­رقصاند.

در آن هوایِ حرام­زاده

تمامِ برداشت­ها

                   بسته به توپی بود

که محضِ یک شوخی خاکستری

                                 سر از زمینِ من درآورد

و خاکسترم را بر باد داد.

تنها چیزی که

              تعادل پایه­هایِ سستِ آن­جا را قلقلک می­داد

                                                                چند سوال بود:

مگر نخل خرما ندارد؛

                         پس این­همه پنیر را برای چه می خواهد؟!

و گوجه

         این­همه آنتی­اکسیدان را برایِ چه می­خواهد؟!

و تو

     این­همه غرور را برای چه می­خواهی؟!

وقتی تو پوشیده به ساعتت نگاه می­کردی

                                            من دست بر جیبم می­نهادم

که این حس تجربه نشده

                               سر نرود.

همین­که از هم جدا شدیم

ماندم؛

       نه، جا ماندم

و خیره شدم

               به خطوطِ بریده­بریده­ی جاده در آینه

                                                         که شتابناک

                                                                     مرا جا می­گذاشت؛

چون تو

         که مدام

                 جا می­گذاری

                               گوشی­ات را در خانه

 و مرا

         در گوشه­ی تنهایی­ام.

م.حجت

91/12/20

 

 

بازیِ آتش

همین که با چشمانِ خیّام­وار،

                      نگاهِ بازی­جویِ دیرباور

                                           و پرسش­های هیاهوگرت

طرحِ بیچارگی را در من قالب می­ریزی

به عقربی می­مانم

که او را به ورطه­ی بازیِ آتش کشانده­اند[1]

م.حجت

91/12/20

لالی 

---

[1] گویند عقرب به وقت گرفتاری در آتش، خودزنی می کند و این کار، گاه به سرگرمی نیز بدل می شده.

«نه»؛

«نه»

        آن­گاه که از کلامِ تو جاری می­شود

دندان که هیچ

                سر را می­شکند

و توفانی می­شود

                   که کشتیِ نوح­ها و عصای موساهایم

ملعبه­ای می­شوند

                    در دستانِ بازی­گرش

دستانی که

            در عصرِ تابستانی خواب­زده

هستی­ام را به سُخره می­گیرد

آن­گاه که می­گویی نه

کوهی می­شوم

در مَجرایِ

             إذا الجبال سُیِّرَت.[1]

م. حجت

اسفند 91

لالی

---

[1] آیه­ی 3 سوره­ی تکویر

شلیک

شلیک

بچکان دیگر!

مگر از فشار – ترسِ لرزاننده­ی هدفت بی­خبری!

با چشمانِ کاونده­ی مُنکِرَت

به­اضافه را نگاه کن

                    و مرا منها...

تصوّرِ چشمکی که لحظه­یِ شلیک صورتت را می­آراید

                                           تمامِ محصولِ فصلِ جوانی­ِ من است.

تنها مسأله­ای که می­ماند

سرنوشتِ آن قطره­ی لرزانی است

که هنگامِ شلیک

از پیشانیِ بلندت

بر صورتت می­لغزد.

عینکت را هم که برداشته­ای

بچکانش دیگر!

«م.حجت»

4/اسفند/91

نیمه­های شب

دور باطل

دُورِ باطل

هرچه می­گریزم

                 باز این دور باطل

                                     به تو می­رساندم

و می­چکاندم به همان قاب

                           که تنهایی­ات را به آن

                                                      کج آویختی.

سرگیجه­ی دایره­های مرگ

حباب­های این رؤیایِ محال

                                که شیشه­یِ عینکت را مرموز می­کند

دودِ آغشته به رنگِ کبود

و چشمی که پشت این مدوّرِ مینایی

                                           گل می­دهد.

رهایم نمی­کند این تصویرِ یأس­آور

گردن­آویزِ تقدیرم شده

چنگ انداخته بر هستی­ام

و بُهتی بی­هوا

                 که مثل جغدی گیج

                                      به لحظه لحظه­ی زندگی­ام خیره مانده.

می­بینی؟

آرامش این حباب­هایِ بالارونده

                                  چه شیوا

                                            سقوط آزاد را معنی می­کند!

«م. حجت»

4/اسفند/91

01:37بامداد

بیگانه

بیگانه! هوا سرد و زمستان به تکاپوست

 

چشم تو و سرمای دی انگار که جادوست

لبخند تو تا کنج لبت جای نگیرد

جریان هواهای دلم رو به هیاهوست

                                           "م.حجت"

                                       دیماه نود و یک

                                             لالی

پایان پایان نامه

بالاخره پس از بیست ماه تلاش و عرق ریختن و فشار روانی و جسمی

موفق شدم با نمره ای عالی

پایان نامه م رو تموم کنم.

امیدوارم تونسته باشم گوشه ای از بزرگی منوچهر آتشی رو

معرفی کرده باشم.

از همه ی دوستانی که

پایان نامه باعث شد

رابطمون محدود بشه

پوزش می طلبم.

حضور

موزاییک ها؛

               دلتنگِ هم آغوشی کفش هایِ وصله دار.

 

دستگیره ی در، مبهوتِ آخرین چرخش.

 

و سکوت

       با جامه یِ بلندِ غرش تارِ فریاد پود

                                همه را منگنه یِ انتظار می کند

 

و پچ پچِ  لولایِ در چوبی

                  نجیبانه تکرار می کند

                                     خاطره یِ آخرین حضورت را.

 

                                              حجت ممبینی

                                               اهواز-30آذر88

                                                 شب یلدا

لبخند

اینک تمام سرمایه ام

                بعد از آن قمار

                   روزی بارانی ست

که گنجشکی

                  هراسان

                     سرپناهی می جوید

آن هم برای تو!

فقط بخند.

                        م. حجت ۱۸/۱۲/۹۰

انار

انار

ادامه نوشته

ساقی

سلام .کاش آن که باید، این را می خواند.شاید بخواند ولی نمی داند که خودش ساقی ست.

کاش می خواند و می دانست که ساقی است.

من دارم می آزمایم ولی به شما پیشنهاد نمی کنم: چه معجونی ست قمار و بلاهت!

«ساقی ! غم من بلند آوازه شده است

سرمستی من برون ز اندازه شده است

با موی سپید سرخوشم کز می تو

 پیرانه سرم بهار دل تازه شده است»  

حکیم عمر خیام

روی «ادامه ی مطلب» برای مشاهده ی شعر کلیک کنید.....

ادامه نوشته

مشق شب

ادامه نوشته

یلدا

مرا بیهوده به صبح شب یلدا امیدوار می کنی

من که می دانم نگاهم نمی کنی.

"م.حجت"

دلتنگی

این روزها آنقدر دلتنگ می شوم
که می ترسم
جای تو هم تنگ شود
راستی
قلبم
به اندازه ی زیبایی ات جا دارد!!؟ "حجت ممبینی"

با آن که 80 سال می گذرد، تولدت مبارک!

ادامه نوشته