بیارای دل را به بگماز چند

شلیک

بچکان دیگر!

مگر از فشار – ترسِ لرزاننده­ی هدفت بی­خبری!

با چشمانِ کاونده­ی مُنکِرَت

به­اضافه را نگاه کن

                    و مرا منها...

تصوّرِ چشمکی که لحظه­یِ شلیک صورتت را می­آراید

                                           تمامِ محصولِ فصلِ جوانی­ِ من است.

تنها مسأله­ای که می­ماند

سرنوشتِ آن قطره­ی لرزانی است

که هنگامِ شلیک

از پیشانیِ بلندت

بر صورتت می­لغزد.

عینکت را هم که برداشته­ای

بچکانش دیگر!

«م.حجت»

4/اسفند/91

نیمه­های شب