بیارای دل را به بگماز چند

        آن­گاه که از کلامِ تو جاری می­شود

دندان که هیچ

                سر را می­شکند

و توفانی می­شود

                   که کشتیِ نوح­ها و عصای موساهایم

ملعبه­ای می­شوند

                    در دستانِ بازی­گرش

دستانی که

            در عصرِ تابستانی خواب­زده

هستی­ام را به سُخره می­گیرد

آن­گاه که می­گویی نه

کوهی می­شوم

در مَجرایِ

             إذا الجبال سُیِّرَت.[1]